Een avond doordrenkt van kunst en muzikale klanken

Op zaterdag 4 november baadde Amsterdam in de pracht van haar eigen kunst. De jaarlijkse Museumnacht bracht meer dan 50 musea tot leven, en de stad werd overspoeld door vreugde.

Gabriela kreeg de gelegenheid om haar kunstwerken tentoon te stellen in de Kazerne in Reigersbos. Ze nam deel aan de expositie “Third Culture Identities” van Sankofa Archives en presenteerde een reeks van vier betoverende olieverfschilderijen. Met deze werken ving ze haar liefde voor de samenleving, geïnspireerd door het Engelse gezegde “It takes a village to raise a child.” Haar schilderijen en teksten belichtten de essentie van deze mentaliteit en deelden haar visie op de opvoeding van jongeren, waarbij verantwoordelijkheid en het creëren van een veilige ruimte van cruciaal belang zijn voor hun groei.

Bij Open Up! is het onze intentie om ouders bij te staan in hun rol. We doen dit vooral door jongeren een platform te bieden waar ze hun gedachten en zorgen kunnen uiten over kwesties die zij belangrijk vinden. Samenwerken staat centraal.

De teksten van de serie zijn te vinden aan het einde van dit verslag, zodat je een feel krijgt bij wat de mensen in Amsterdam mochten beleven.

Omgeving:

Het is niet te zien waar ik precies vandaan kom, want ik kom eigenlijk van overal en nergens. Ik ben het nieuwsgierige aagje dat overal en nergens op bezoek gaat. Ik praat toevallig met iemands oom en tante in een buurthuis dat ver van mijn adres is. Ik lach met een docent die mij nooit les zal geven en ik heb zeker gespeeld in een speeltuin waarvan ik de straatnaam niet herken.

Ik heb me hierin altijd veilig gevoeld, want overal waar ik loop, staan mijn voeten stevig op de grond en zie ik de hemel boven mij, waarvan ik de Eigenaar ken. De fragmenten op dit doek zijn de plekken waar mijn hart in voort leeft en mijn ziel tot zichzelf komt. 

Akuraase no? / that village?

Dat dorp? In dat dorp is iedereen rijk! Rijk aan blijdschap, rijk in kansen en en rijk in zegens. It takes a village to raise a child, iedereen in dit dorp heeft effect op wie Kwesi Aiden wordt. Eigenlijk is iedereen in het dorp zijn oom of zijn tante. Dit beeld verschilt niet van het andere dorp, hier in Nederland. Bestaand uit familieleden uit andere landen, met andere gewoontes en ideeën, maar evenveel liefde als in dat ene dorp in Ghana. Dit zijn de dorpshuisjes en winkels waar ik vandaan kom. 

Kwesi Aiden 

Een veilige thuishaven, zo voelt die knuffel. Papa’s gezicht is niet te zien, maar hij veegt een paar traantjes weg. Hij laat nooit zijn emoties zien. “Ik zal er altijd voor zorgen dat jij je beschermd voelt en niets tekortkomt, mijn prins,” zegt hij wanneer ik hem betrap op het weg pikken van een traan.

In ons hoofd draait de wereld alleen om ons, waarbij we vergeten dat achter elke handeling meer schuilt dan alleen de vader-zoon- of moeder-dochterverhouding. Aidens papa heeft samen met andere papa’s het dorp met zijn eigen handen gebouwd omdat hij een echte man is.

Het is geen fysiek dorp

Het idee

Het idee komt niet wanneer ik het hard zoek, het komt wanneer ik rust heb. Het grijze is waar ik echt ben, de bol is waar mijn gedachten is en die kleine wolk? Voelt alsof het echt is. 

Moeder

Its in the embrace, it’s warmth, strength, love and safety. 

Het is in mij, een vriendin, een nicht, een tante of zelfs juf. 

Ik ben opgegroeid door de warmte om me heen. Ik herken “the village” mentaliteit in zoveel vrouwen om me heen, het is alsof het diep in hun instinct zit. Dames die om je geven en willen helpen zonder dat jij hun kind bent, ze zijn het je niet verschuldigd. Maar ze hebben het voor me over..

Wat is het fijn om me niet alleen te hoeven voelen omdat er ergens een dame is die me graag wilt helpen bij iets wat ik niet weet of ken ongeacht wie ik ben. 

Ik ben je dankbaar. Jij bent de pilaar van onze community en zonder iemand als jouw om op te leunen, vallen we allemaal. Je krijgt misschien niet elke dag je bloemen aan huis geleverd, omdat je niet kijkt of lacht zoals zij het willen. Maar al die mensen die stralen reflecteren jouw liefde. Jouw inzet, jouw toewijding en als je goed naar ze kijkt zie je tog een beetje van jou. 

Dankjewel.